Mijn Leermeester

Het was 1992 toen we Kimble kregen, een kruising van een Beauceron x Labrador, van ongeveer 1 jaar oud. Kimble was toen al een grote hond. We waren op slag verliefd — je herkent dit waarschijnlijk wel.

Na een paar maanden werd het steeds minder leuk. Hij trok aan de riem, had uitvalgedrag naar bijna elke hond en manipuleerde ons. Maar het was een lieve hond. We kregen goed bedoelde adviezen van buren, andere hondeneigenaren en hondentrainers. Uiteindelijk zijn we met hem naar een hondenschool gegaan — ook daar ging het moeizaam.

Kimble bleek een zeer krachtige, zekere oer-hond. Hij zou in een hondenroedel zeker de alfa-rol opeisen. Zijn gedragingen kwamen voort uit frustratie: hij werd niet begrepen. Jarenlange training en begeleiding heeft ons destijds zover gebracht dat we uiteindelijk een hond kregen waar we trots op waren, en nog steeds zijn.

We hebben de hond gekregen die we verdienden — de hond die aan de basis lag van alles wat ik nu weet over honden.

Elke hond waar ik kennis mee mocht maken, was en is nog steeds een leerschool. Iedere hond verrijkt mijn kennis en vergroot mijn respect voor honden. Geen enkele hond is hetzelfde, geen enkele hond heeft exact dezelfde behoeftes. Elke hond is, net zoals elk wezen, uniek. "Raak niet verstrikt in methodes," vertelde mijn leermeester. Dank, Kimble.

Een hond bouwt stress op door positieve en/of negatieve prikkels. Stress kunnen we niet zomaar even stoppen door commando's of correcties. De oplossing is zelf kalm blijven, de voor de hond acceptabele afstand en acceptabele tijd nemen.